Een Duitse dame, West-Germaans om precies te zijn. Ondanks de taalbarrière hebben wij nooit moeite met elkaar begrijpen. We communiceren met cijfers en handgebaren. Non-verbaal en universeel. Zilvergrijs van boven en aanzienlijk ouder dan ik, uit 1964, maar die 51 jaar zie je er niet van af. Ze begeeft zich graag aan mijn zijde, maar niet om mijn nek en is net als ik visueel ingesteld en bewonderaar van verloren rituelen.

Ik breng haar de opbouw en spanning die essentieel is voor een deugddoenend resultaat. Een soepele vingerbeweging is doorgaans genoeg. Dan, geen ratel of knars, maar een rustige ademteug die zegt dat ze er klaar voor is. Ze voelt koud tegen mijn gezicht, haar lichaam voelt koud, behalve op de plekken waar mijn handen rusten. Een tweede vingerbeweging, geen schok, geen piep maar twee klikken als vingerknippen terwijl zij vastlegt wat ik haar vraag. Ik bedien, maar zij levert op mijn wenken.

We kennen beide andere liefdes. Zij had een oudere man die ze niet meer ziet, gescheiden door desinteresse. Ik heb een jongere vlam, intelligenter, met meer talenten en eigenlijk alleen om die redenen. Maar, naast haar klassieke schoonheid, is deze jongere dame een Rubens-Portret met een aanzienlijk uitgebreidere handleiding. Daarom koester ik deze duale romance, zij zullen nooit elkander vervangster kunnen zijn.

Haar familienaam is Voigtländer en is niet sexy te noemen. Het tweede deel daarentegen klinkt als de perfecte naam voor deze schoonheid: Vitoret. Ze is mijn analoge camera en een waardevol en kenmerkend onderdeel van mijn leven. – Sander Goossens – 2015

Naast fotograferen ter ontspanning, vermaak en inspiratie, heb ik ook enkele betaalde opdrachten gedaan voor een autogarage, kapsalon en twee bioscopen